Waarom je jezelf na een whiplash niet meer met vroeger moet vergelijken

Je vergelijkt jezelf waarschijnlijk met wie je was voor je whiplash. Met hoeveel je toen kon. Hoe snel je herstelde van een drukke dag. Hoe vanzelfsprekend het was om gewoon even iets tussendoor te doen.

Die vergelijking voelt logisch. Het is tenslotte jouw eigen leven, jouw eigen lichaam. Maar die versie van jou bestaat niet meer als meetlat en toch gebruik je die vaak nog iedere dag, zonder dat je het doorhebt.

Als je jezelf blijft vergelijken met wie je vroeger was, voelt bijna iedere dag als een tekort. Ook een dag waarop je eigenlijk best veel hebt gedaan, kan dan voelen als: "nog steeds niet genoeg", maar dat is geen eerlijke uitgangspositie.

Je gebruikt een meetlat die niet meer past bij je huidige situatie. Er is een ander uitgangspunt mogelijk. Niet wie je vroeger was, maar wat er nu, op een gewone dag, al kan.

Waarom vergelijken met vroeger zo weinig helpt, lees je ook in mijn blog Waarom vergelijken niet helpt bij een chronische whiplash.

Een kop koffie zetten. Even op de bank zitten met muziek. Een blokje om. Klein misschien, maar dit zijn dingen die je op een gewone dag zonder erover na te hoeven denken gewoon kunt doen. Dat is je basisniveau.

Niet je plafond. Niet alles wat je op een goede dag misschien voor elkaar krijgt en ook niet wat je hoopt binnenkort weer te kunnen.

Het is het punt waarop je nu staat.

Schrijf een paar dagen op wat je zonder veel moeite hebt gedaan. Niet wat je graag zou willen kunnen. Niet wat je vroeger kon en ook niet wat je op een uitzonderlijk goede dag voor elkaar kreeg.

Kijk alleen naar wat op een gewone dag eigenlijk vanzelf ging. Misschien zet je koffie. Je doucht. Je maakt een eenvoudige maaltijd. Je loopt even naar buiten. Je zit een paar minuten met een boek of muziek. Schrijf het op zonder te beoordelen of het genoeg is.

Het doel is niet om een zo lang mogelijke lijst te maken. Het doel is om zichtbaar te krijgen waar je nu staat.

Wil je daarna verder kijken naar hoe je jouw belastbaarheid kunt herkennen? Lees dan ook de blog Hoe herken je jouw belastbaarheid?.

Misschien schrik je wanneer je jouw lijstje terugleest, omdat het korter is dan je zou willen. Dat kan pijnlijk zijn. Zeker als je jezelf nog steeds vergelijkt met wat vroeger vanzelfsprekend was, maar er zit ook iets geruststellends in. Voor het eerst heb je een eerlijk startpunt.

Je hoeft niet meer iedere dag te bepalen of je vandaag ongeveer hetzelfde kunt als vroeger. Je kunt kijken naar wat je nu al aankunt en daar je keuzes naast leggen.

Zodra je je basisniveau beter kent, verandert de vraag die je jezelf stelt. Niet meer:

"Kan ik dit, net als vroeger?", maar:

"Hoe verhoudt dit zich tot wat ik nu al aankan?"

Dat is een heel ander gesprek met jezelf. Een gesprek dat realistischer is en op de lange termijn ook vriendelijker, want je hoeft jezelf niet steeds te bewijzen dat je weer kunt wat je vroeger kon.

Je mag eerst erkennen waar je nu staat. Van daaruit kun je verder kijken. Als je eenmaal een eerlijker uitgangspunt hebt, wordt het ook makkelijker om in te schatten wat op een dag haalbaar is. Daarover lees je meer in mijn blog Hoe leer je beter inschatten wat haalbaar is?.

Je basisniveau vaststellen betekent niet dat dit is wat je voor altijd kunt. Het is geen oordeel over je mogelijkheden. Het is een ijkpunt. Een manier om beter te begrijpen wat op dit moment vanzelf gaat en wat meer van je vraagt.

Van daaruit kun je ook beter zien wanneer iets een kleine stap is en wanneer je misschien te veel tegelijk probeert te doen. Dat is precies waarom het helpt om eerst je basisniveau vast te stellen, voordat je je dagen verder gaat plannen. Niet om jezelf kleiner te maken, maar om een eerlijk uitgangspunt te hebben.

Niet wie je vroeger was als meetlat, maar wat er nu al kan. Dat is waar je begint.

Je basisniveau kennen is een belangrijk eerste uitgangspunt, maar als je beter wilt begrijpen wat jouw dagen van je vragen, helpt het om dat een tijdje bij te houden.

De Whiplash Weekplanner helpt je om je activiteiten en je fitheid gedurende de dag bij te houden en aan het einde van de week terug te kijken. Zo krijg je steeds meer zicht op wat voor jou veel vraagt, wat goed gaat en welke patronen zich herhalen. Niet om jezelf strenger te plannen, maar om beter te begrijpen wat voor jou werkt.